Je ziet iemand in een documentaire eindelijk op eigen benen staan en denkt meteen: waar woont hij nu precies en hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen? Dat is precies de vraag die ik vaak krijg over Kees van Kees Vliegt Uit. In dit artikel zet ik helder op een rij waar Kees woont, waarom die plek zo goed past bij zijn behoefte aan rust en structuur, en wat je kunt leren van de manier waarop zijn woning is ingericht. Ook deel ik praktische woon tips voor wie zelf prikkelarm wil wonen, zonder dat het kil of saai wordt.
Kees Momma, bekend uit de documentaires Kees Vliegt Uit en het vervolg Kees Vliegt Écht Uit, woont in Velp in de gemeente Rheden in Gelderland. Hij woont al sinds 1986 in Velp, en is daar in een eigen woning gaan wonen die zijn ouders in 2014 voor hem kochten. Die keuze voor Velp is niet zomaar: het is een overzichtelijke, groene omgeving met relatief weinig ‘ruis’.
Wat ik logisch vind aan Velp als woonplek, is de combinatie van kleinschaligheid en natuur. In de bronnen wordt ook genoemd dat de ligging nabij bosrijke omgeving (zoals de Beekhuizense bossen) rust en routine ondersteunt. Voor veel mensen is “groen” vooral een sfeerwoord, maar in wooncomfort is het ook gewoon functioneel: minder verkeersgeluid, minder drukte en vaker een voorspelbaar straatbeeld.
Wie de documentaires volgt, ziet dat zelfstandigheid bij Kees geen sprong in het diepe is, maar een proces van jaren. Lange tijd woonde hij bij zijn ouders in Velp. Daarna kwam er een tussenstap: een eigen plek dicht bij huis, zodat hij kon wennen aan meer zelfstandigheid met een vertrouwd vangnet. In 2014 kochten zijn ouders al een woning voor hem, maar die stap werd pas later echt gezet.
Na het overlijden van zijn moeder Henriëtte in 2024 kwam er een nieuwe realiteit. De band tussen Kees en zijn moeder wordt vaak beschreven als heel hecht en structurerend. In Kees Vliegt Écht Uit zie je dat rouw en verandering samenkomen: aan de ene kant verdriet, aan de andere kant de noodzaak om het leven opnieuw in te richten. Dit is ook precies waar wonen meer wordt dan “een dak boven je hoofd”: het wordt een hulpmiddel om dagelijks te kunnen functioneren.
Uit de beschrijvingen komt een woningbeeld naar voren dat draait om overzicht, rustige kleuren en duidelijke plekken voor vaste activiteiten. En eerlijk: dit is een inrichting waar veel meer mensen baat bij hebben, ook zonder autisme. Je ziet minder losse spullen, meer gesloten opbergruimte en een indeling die je als bewoner ‘stuurt’ richting routine.
Als ik dit vertaal naar woonadvies, dan zijn dit de onderdelen die meestal het verschil maken:
Wat mij opvalt in prikkelarme woonconcepten is dat mensen vaak alleen aan kleur denken. Terwijl verlichting, geluid en zichtlijnen minstens zo bepalend zijn. Een rustige woonkamer kan alsnog onrustig voelen door een felle plafondlamp of reflecties op glanzende oppervlakken. En rommel zit soms niet in spullen, maar in ‘visuele breuken’: een wirwar aan kabels, open planken of meubels die looproutes blokkeren.
Praktische verbeteringen die ik in veel woningen adviseer en die hier goed bij passen:
In de verhalen rondom Kees is duidelijk dat zelfstandig wonen niet betekent dat je alles alleen moet doen. Familie en buren functioneren als een vangnet: even meekijken, helpen met praktische zaken, of simpelweg beschikbaar zijn als iets spannend voelt. In de documentaire komt ook naar voren dat Kees steun en geruststelling nodig kan hebben. Dat is geen zwakte, dat is slim georganiseerd wonen.
Ik zeg het vaak: een huis kan nog zo mooi zijn, maar zonder ‘sociale infrastructuur’ voelt het snel onveilig. Denk aan vaste contactmomenten, een buur die je kent, of familie die je helpt bij technische dingen. Die combinatie van autonomie en verbondenheid zie je hier heel duidelijk terug, en het is een aanpak die aan alle verwachtingen voldoet als je rust zoekt zonder isolatie.
De kern die ik eruit haal is dit: een passende woning is niet alleen de locatie, maar het totale systeem eromheen. Rustige omgeving, voorspelbare indeling, vaste routines en mensen die bereikbaar zijn. In het vervolg op de documentaire zie je bovendien dat wennen tijd kost, zelfs als het huis “klopt”. Dat is een belangrijk inzicht voor iedereen die een grote woonverandering doormaakt.
Kees is bekend om zijn gedetailleerde pentekeningen en creatieve bezigheden. Een woning die prikkelarm is, geeft letterlijk meer mentale ruimte om te maken en te focussen. Dat herken ik ook uit interieurwerk: als de basis rustig is, durf je wel één persoonlijk element toe te voegen, zoals een kunstwerk, een tekening of een zorgvuldig gekozen object. Niet veel, maar precies genoeg.
Wil je dit zelf toepassen, doe het dan niet groots en ingewikkeld. Kies eerst drie zones: werk, ontspanning en eten. Als die zones logisch voelen, ontstaat rust bijna vanzelf. Wat ik indrukwekkend vind aan deze aanpak, is dat het goedkoop kan: je verschuift vooral meubels en maakt bewuste keuzes in wat je wél en niet in het zicht laat.
Een compacte checklist die ik zelf zou aanhouden:
De valkuil van prikkelarm wonen is dat het te ‘klinisch’ wordt. Mijn advies: houd de basis rustig, maar maak het persoonlijk met één kalm statement. Dat kan een ingelijste tekening zijn of een klein hoekje voor je hobby. En als je meer wooninspiratie zoekt over bekende Nederlanders, kijk dan ook eens naar waar Yvon Jaspers woont; een heel andere woonstijl, maar ook daar zie je hoe omgeving en leefritme elkaar versterken.
Waar woont Kees van Kees Vliegt Uit? In Velp, in een eigen woning die al in 2014 voor hem werd gekocht en die hem nu helpt om zelfstandig te leven met zoveel mogelijk rust en voorspelbaarheid. Wat je van zijn woonsituatie kunt meenemen, is vooral dit: prikkelarm wonen draait om bewuste keuzes in indeling, opbergen, licht en akoestiek, plus een klein maar betrouwbaar vangnet van mensen om je heen. Als je die basis op orde hebt, wordt wonen niet alleen rustiger, maar ook gewoon prettiger en zeker het proberen waard.
Kees Momma woont in Velp in de gemeente Rheden (Gelderland). Hij woont al sinds 1986 in Velp en woont tegenwoordig zelfstandig in een woning die zijn ouders in 2014 voor hem kochten. In de documentaires zie je vooral hoe die stap naar een eigen huis langzaam werkelijkheid werd.
Ja. Kees woonde lange tijd bij zijn ouders in Velp en maakte pas later de overstap naar een eigen plek. Er waren tussenstappen om te wennen aan meer zelfstandigheid, met structuur en nabijheid van vertrouwde hulp. Dat geleidelijke opbouwen is voor veel mensen met autisme een belangrijke succesfactor.
Een prikkelarme inrichting helpt om rust en overzicht te bewaren. Denk aan rustige kleuren, weinig visuele drukte, gesloten opbergers, goede akoestiek en duidelijke zones in huis. Dit ondersteunt routines en vermindert stress door onverwachte prikkels, iets wat bij autisme extra zwaar kan wegen.
De documentaire laat zien dat zelfstandig wonen niet meteen vanzelf gaat. Je ziet het wennen aan een nieuwe routine, omgaan met rouw en het belang van steun van mensen in de buurt. Ook wordt duidelijk hoe een passende woning en een voorspelbare omgeving samen bijdragen aan meer grip op het dagelijks leven.
Begin klein: maak drie zones in huis, werk met gesloten opbergruimte, verbeter akoestiek met textiel en kies dimbare verlichting. Houd de basis rustig en voeg daarna één persoonlijk, kalm element toe. Zo blijft je huis sfeervol, zonder dat het druk of onrustig aanvoelt.